Je had hier kunnen zijn, maar de wind blies je weg.

titelzonder

Fragiel als ze was

haal lichaam breekbaar als ijs keek ze mij

aan

Haar volmaakte glimlach

deelde zonnestralen in overvloed

hier en daar een mondhoek

omlaag

lager meer en sneller

zo ging haar lichaam teweeg

liep zij in mijn armen

dit keer haar ogen

leeg

We konden uren fantaseren over de toekomst, we konden dagen lang samen huilen en in elkaars armen kruipen.

Ik kom niet uit mijn woorden,
afgeleid door mijn eigen stemgeluid.

Iedere mijmering wordt onderbroken
door de vraag hoe ik erop kom.


Mijn beweging verliest alle soepelheid,
zodra ik mijn ledematen zie zwaaien


In slaap vallen is onmogelijk.
Vooral als ik daar mijn best voor doe

ijhallen

She pours a daydream in a cup, a spoon of sugar sweetens up.

Tot het moment

Waarop zwarte

fluctueren je overspoelen

Met melachonische

Gedachten kronkels